dolle-top

Caroline Erkelens, zang - Anne Nydam-Koene, harp

Musica Del Cuore

CV - Programma's - Agenda - CD - Pers - Contact - Gastenboek

Zoete Tranen, 13 februari 2005, Terheijden

De Stem:

"Erkelens klonk nauw verweven met de puurheid van de menselijke emotie. Ze toonde het ongepolijste oerinstinct van moeder aarde door de directheid waarmee ze het individuele karakter van het volk uit de verschillend landen tot uiting bracht. Lelijk als het lelijk mocht klinken, grof als het grof moest zijn maar ook teder of intens als een lied daarom vroeg. Liefdevol zonder valse sentimenten vertolkte zij de stem van het gewone volk.

Bijzonder knap hierbij was het feit dat ze hiervoor heel daadwerkelijk in de belevingswereld van de verschillende volkeren was gekropen waardoor ze de typische sfeer van iedere cultuur op treffende wijze in hun eigen taal wist weer te geven. Hierbij werd zij op de voet gevolgd door Nydam op harp. Zij had de begeleiding van alle liederen, normaliter voor piano of gitaar, op een fantastische manier vertaald naar een vloeiend spel voor de grote of Keltische harp. Hierdoor ontstond een hele aparte sfeer die extra ruimte bood aan de expressie van het gezongen lied; soms als subtiele begeleiding, soms ook als dominante wegwijzer, maar meestal vooral een warme eenheid met de zangeres.

Het programma zelf bood de luisteraar een ware rondreis door Tsjechoslowakije, Schotland, Frankrijk, Spanje, Griekenland en Nederland. Moeiteloos schakelde het tweetal over van het ene naar het andere land, waarbij bovendien niet de meest voor de hand liggende, maar wel voor de cultuur typerende liederen was gekozen. Met haast mannelijk geluid vertaalde Erkelens in het eerste lied Neumrem van Janacek de vurigheid maar ook de weemoed van de Tsjechische soldaat die haast agressief door Nydam werd onderstreept. Samen brachten de musici met ingetogen intimiteit het nostalgische karakter van de Schotse volksliederen, of gingen zij gezusterlijk op in het opzwepende karakter van de Spaanse ritmiek waarbij Erkelens ook nog eens kundig de castagnetten hanteerde. Humoristisch waren de Oud Hollandse volksliederen, waarbij het bekende Jan mijne man je moet naar huis toe gaan ook nog eens jeugdsentimenten opriep."

foto